Monitoring siedlisk przyrodniczych

Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (tzw. Dyrektywy Siedliskowej) ma na celu zapewnienie różnorodności biologicznej poprzez ochronę siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. Przyjęcie jej zobowiązało kraje członkowskie do składania co 6 lat raportów, dotyczących stanu ochrony siedlisk przyrodniczych i gatunków, opracowywanych na podstawie prowadzonego monitoringu.
Format raportu o stanie siedlisk przyrodniczych składany przez Państwa Członkowskie, nie jest stały, a zakres i jakość niezbędnych do jego sporządzenia danych różni się w kolejnych okresach sprawozdawczych. Monitoring powinien więc priorytetowo traktować pozyskiwanie obiektywnych danych środowiskowych oraz archiwizowanie ich w nieprzetworzonej formie, tak aby możliwe było wyprowadzanie oceny stanu ochrony siedliska przyrodniczego według jak najszerszego wachlarza potencjalnych metod. Ocena stanu ochrony jest ostatnim etapem procesu monitorowania siedliska i powinna odbywać się tak samo we wszystkich krajach Wspólnoty. Dlatego też Komisja Europejska podjęła kroki w celu wypracowania jednakowych standardów monitoringu, które powinny uwzględniać krajowe systemy monitoringu.
Odpowiedzią na te wyzwania jest niniejsza metodyka monitoringu leśnych siedlisk przyrodniczych, która przeznaczona jest do zastosowania w ocenie stanu ochrony 17 typów leśnych siedlisk przyrodniczych (9110, 9130, 9140, 9150, 9160, 9170, 9180, 9190, 91D0, 91E0, 91F0, 91I0, 91P0, 91Q0, 91T0, 9410, 9420), siedliska 2180 (Lasy mieszane i bory na wydmach nadmorskich) zaliczonego do grupy siedlisk morskich i nadmorskich oraz olsów (91XX) niebędących siedliskiem przyrodniczym.